Tu jesteś: Aktywna strona życia » Sporty drużynowe » Piłka ręczna – trochę historii i praktycznych informacji

Piłka ręczna – trochę historii i praktycznych informacji

Piłka ręczna – trochę historii i praktycznych informacji

Ostatnie międzynarodowe sukcesy polskich zawodników zwróciły uwagę publiczności na tę jakże widowiskową grę zespołową. Obecnie piłka ręczna przeżywa u nas podobny renesans, co skoki narciarskie kilkanaście lat temu.

Pamiętając o starożytnych (grecka urania, rzymskie herpastum) i średniowiecznych (niemieckie fangballspiel) korzeniach, początki piłki ręcznej datować trzeba na koniec XIX wieku. Spopularyzowała się w krajach skandynawskich i w Niemczech, a pierwsze zasady nowoczesnej piłki ręcznej opublikował w 1906 roku Duńczyk Holger Nielsen. Jednak za datę narodzin tej dyscypliny sportu przyjmuje się rok 1917, kiedy Max Heiser wydał zbiór zasad gry biorąc pod uwagę jej popularność wśród kobiet i traktując ją jako alternatywę dla "męskiej" piłki nożnej. Przez pewien czas istniały dwie wersje rozgrywek - system drużyn siedmio- lub jedenastoosobowych. W 1938 roku w Niemczech odbyły się pierwsze Mistrzostwa Świata mężczyzn. W obu kategoriach tryumfowali gospodarze.

W Polsce piłka ręczna zaczęła być uprawiana (w 11-osobowej odmianie) przez żołnierzy Legionów, internowanych w miejscowości Szczypiorno (dzisiejszej dzielnicy Kalisza). Stąd jej potoczna nazwa "szczypiorniak". Najprawdopodobniej podpatrzono ją u niemieckich wartowników. W 1928 roku zawiązał się Związek Piłki Ręcznej w Polsce.

Od czasu Igrzysk w Monachium w 1972 roku piłka ręczna męska (w wersji 7-osobowej) powróciła jako dyscyplina olimpijska, zawody kobiece na igrzyskach rozgrywane są zaś od roku 1976.

Zasady gry są bardzo proste. Dwie drużyny (7 zawodników plus 7 rezerwowych) rywalizują na boisku o wymiarach 40x20 metrów. Celem jest zdobycie jak największej liczby bramek. Piłka może być popychana, rzucana, kozłowana, dotykana wszystkimi częściami ciała oprócz podudzia i stóp. Nie wolno jej trzymać w rękach dłużej niż 3 sekundy oraz na dystansie dłuższym od 3 kroków. Z tych zasad jest zwolniony tylko bramkarz, o ile przebywa w polu bramkowym. Rzuty na bramkę wykonuje się z odległości minimum 6 metrów, pod rygorem podyktowania rzutu karnego lub wolnego.

Piłka ręczna wymaga dobrej kondycji fizycznej, z naciskiem na szybkość i wytrzymałość. Jest bardzo dynamiczną dyscypliną, w czysto rekreacyjnej formie nie nadaje się dla osób cierpiących na schorzenia mięśni bądź stawów. Trening mogą rozpoczynać dzieci już w pierwszych latach szkoły podstawowej (kategoria "młodzik młodszy"). Po przekroczeniu kategorii "juniora starszego" (19 lat) zawodnicy stają się seniorami i nie obowiązują ich ograniczenia wiekowe.

Z uwagi na niewielkie wymogi co do miejsca (wystarczy sala gimnastyczna) oraz znakomite osiągnięcia naszych "szczypiornistów", spodziewać się można, że już niedługo sekcje piłki ręcznej przeżywać będą prawdziwe oblężenie. 

comments powered by Disqus